ကံၾကမၼာေပးေသာ ခ်ိန္းဆိုမႈ

စကားေျပတိုင္းရဲ႕ ေသာ့ခ်က္ေတြမွာ
ျမဳပ္ကြက္ကို ထြင္းထုတ္မိတိုင္း
သူေရာက္လာမလားလို႔
ကၽြန္ေတာ္ထင္ေနတယ္။
တကယ္ေတာ့... သူက
စုေတရမွာ ေၾကာက္လို႔
ဓာတ္႐ိုက္ ဓာတ္ဆင္ေတြနဲ႔ အေပးအယူတည္ေနတဲ့
ခ်ယ္ရီေရာင္ ပြင့္ဖတ္ တစ္ခ်ပ္။
သူေပ်ာ္တဲ့ အစိမ္းမ႐ိွတဲ့
ျမင့္ျမင့္ကိုင္းကိုင္း ခန္းေဆာင္မွာက
ႏူးညံ႕တဲ့ အေမႊးပြ အေတာင္ေတြနဲ႔
သူဘယ္ေတာ့မွ မဆင္းသက္ခ်င္ခဲ့။
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့
ခ်ိဳခ်ိဳသာသာ မတီးမႈတ္တတ္
အသံေၾကာင္တတ္တဲ့
႐ူး႐ူး႐ိုင္း႐ိုင္း ေလတစ္ေပြ။

7th January, 2009

တစ္ေၾကာ႔ျပန္

rehearsal ေတြလည္း မ်ားလွတဲ႔ဘ၀
လမ္းေတြေဖာက္ထားသမွ်ကလည္း
ေနာက္ဆံုးေတာ႔ အစကျပန္ေလွ်ာက္ရတာပဲ
နိဒါန္းကို ဘယ္ေလာက္ေနာေက်ေက်
`0´ ကို က်က် သြားတဲ႔စံခ်ိန္ အတြက္တဲ႔...
က်က္ထားတဲ႔ နိဂုံးေတာင္၀ါးကုန္ၿပီ။

 

20th March, 2005

အခ်ိန္

လက္ဖ၀ါးအစံုကို ျဖန္႔လို႕
ငါေမွ်ာ္ေနတာ
ၾကာလွေပါ႔ ပန္းကေလး
ေလျပည္ညင္းက
သည္ေန႔မွ...
သိပ္ေနာက္က်တယ္။

11th January, 2005

ခ်ိန္ညိႇစက္

အ႐ုဏ္ဦးက ေပါက္ၿပဲေနမွေတာ႔
ေန႔အတြက္ အစာအဟာရေတြနဲ႔
ဖာေထးခဲ့ရတယ္ေလ။
ေကာင္းကင္မုႈိင္းကို
ေရစစ္လို သေဘာထားၿပီး
ဆာေလာင္ေနတဲ့ ႏွလံုးသားရဲ႕
႐ိုက္ခတ္ႀကိမ္ႏႈန္း ေတြကို
စစ္ခ်ၿပီး သန္႔စင္ေနမိတယ္။
ျဖစ္ခ်င္တာေတြ အားလံုးဟာ
ျဖစ္သင့္တာေတြ ခ်ည္းပဲလို႔
ျပတ္သားရင္းနဲ႔ေပါ့...

5th July, 2005

သံႏွစ္ေခ်ာင္းထက္က အခ်စ္ဆံုးအတြက္

ေလးေလးလံလံ ေျခေထာက္ေတြနဲ႔ ေပတစ္ရာလမ္းေပၚမွာ ခ်ိနဲ႔နဲ႔ ခြန္အားကိုျပဳ၊ အိပ္မႈန္စုန္မႊား နင္းခ်ခဲ့ရတဲ့ ဘီးလည္သံ... အမွတ္သညာ မေသခ်ာတဲ့ မွတ္ဥာဏ္နဲ႔ လမ္းလည္ကၽြန္းက အပင္ေတြကို လက္ေတြခ်ိဳး... ကုန္းဆင္းကို အ႐ိွန္ေလွ်ာ႔ဖို႔ ေမ့ရင္း ဘ၀ဆိုတာ ဘာလဲ? မ႐ိုးႏိုင္တဲ့ေ႐ွးအက်ဆံုး ဒႆနကို အေျဖ႐ွာ၊ ဟင့္အင္း လြဲေနၿပီ၊ ဟုတ္တာေပါ့ အတက္ဆိုတာ အားမာန္႐ွိမွ ျဖစ္မွာေပါ့။ ဘ၀ဆိုတာ သစ္ေတာ္သီးဆိုရင္လည္း ကိုက္သာစားလိုက္႐ံုပါပဲ။ ျဖစ္သမွ်ေတြ အေကာင္းခ်ည္းနဲ႔လည္း မတင္းတိမ္ႏိုင္သမွ်၊ တတ္ႏိုင္သမွ်ေလးေတာ့ ဟိုး ေတာင္ကုန္းေတြထက္က ေစတီကို ဦးခိုက္ အနာသစ္ေတြ ထပ္မျဖစ္ဖို႔ ဆုေတာင္းမယ္။

2nd August, 2005

ေက်ာက္ေခတ္ မွႏႈတ္ဆက္ျခင္း

မနက္ျဖန္ေတြ အေၾကာင္း
ခ်ေရးရင္း
သည္ေန႔မနက္ကေတာ့
အဆိပ္သင့္သြားခဲ့ၿပီ...
ေမတၱာတရားကို
ငါသိခ်င္ေနတယ္
တစ္ေနရာရာမွာ ႐ိွတယ္ ဆိုတာမ်ိဳး
ငါစိတ္ခ်ထားႏိုင္ဖို႔ေပါ့...
တခ်ိဳ႕ဖြင့္မၾကည္႕သင့္တဲ့ အံဆြဲေတြ
ဆြဲဟလာရင္ေတာ့
မီးထေတာက္ မွာပဲေလ...

11th August, 2005

အတက္

ဂ႐ုတစိုက္ ပ်ံသန္းဖို႔
ငါ့အေတာင္ေတြက
အၾကားအျမင္ မရခဲ့ဘူး...
ပင္လယ္မွ ျဖတ္ခ်င္တဲ့
ခရီး႐ွည္
အေရာက္ ေနာက္မက်ဖို႔
ေလာဘတႀကီး ေ႐ွ႕ဆက္...
ေလအဟုန္ကို ေတာင့္တလာတယ္။

13th August, 2005

စာေမးပြဲ

အဲ့ဒီ ေပးဆပ္မႈေတြက
ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္အတြက္
မတန္မရာ ႏိုင္လြန္းတာကို
ဘယ္လိုတိက်ေစမလဲ
စြမ္းအင္မတူတဲ့
ႏွလံုးသားေတြဆီက
ဆႏၵနဲ႔ ဆုေတာင္းေတြကို
ေပတံတစ္ခုတည္းနဲ႔
အဓိပၸယ္ မေကာက္ပါနဲ႔လား...
ဟိုဘက္ နံရံအျပင္မွာ
အေျဖေတြ႐ွိၿပီး
သြားျပန္ၾကည္႕ေနဖို႔ တရားမ၀င္တဲ့
ေျဖဆိုမႈ တစ္ခုလို
ဦးေႏွာက္ေတြ မ႐ိုးမရြနဲ့
ေၾကာက္စရာ ေကာင္းေနလို႔ပါ...

14th September, 2005