သူမေျခလွမ္းေပါင္း မ်ားစြာကိုလွမ္းခဲ့ၿပီ။ ဘယ္ေလာက္မ်ားသလဲဆိုတာ ေရတြက္ဖို႕ေတာင္ မျဖစ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္
လွမ္းခဲ့ၿပီ။ မဟုတ္ဘူး၊
သူမ မိုင္တိုင္အခ်ိဳ႕ကိုေတာင္ ျဖတ္ေက်ာ္လာခဲ့ၿပီ။ သူမလာခဲ့ေသာလမ္းက
ရွည္လ်ားလြန္းလို႔ ေျခကုန္လက္ပမ္းက်လာခဲ့ၿပီ။ သူမအရမ္းကို
ေမာပန္းေနပါၿပီ။ သူမဘယ္ေလာက္
ေဝးေဝးကို ေရာက္ေနၿပီလဲဆိုတာ သူမကိုယ္သူမလည္း
မေသခ်ာ။ သူမက
ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အေဝးကို
သြားခဲ့လို႔ သူမရဲ့အိမ္က
ဘယ္ေလာက္အေဝးမွာ က်န္ခဲ့မွန္း
သူမ မသိေတာ့။
သူမေရွ႕က မ်က္စိတစ္ဆံုးမွာေတာ့ က်ိဳးတို႔က်ဲတဲ အိမ္ျခံမ်ားအလယ္မွာ
မိန္႔မိန္႔ႀကီးလွဲေလ်ာင္းေနေသာ ေငြလမ္းမႀကီးသာ ရွိသည္။ သူမသြားခ်င္တာ ထိုလမ္းမႀကီး၏
ေဘးဝဲယာက အမွတ္တစ္ခုလား၊ ထိုလမ္းမႀကီး၏
အဆံုးလား။ သူမ၏ေနာက္ေဝးေဝးတစ္ေနရာမွာေတာ့ အေဆာက္အဦး
ျမင့္ျမင့္မားမားမ်ား လွလွပပ
စီခ်ထားေသာ ႐ႈပ္ေထြးေမာပန္းစြာ တက္ၾကြေနေသာ
ေဒသတစ္ခုရွိလိမ့္မည္။ ထိုေဒသတြင္
တစ္ခုအပါအဝင္ျဖစ္ေသာ သူမ၏အခန္းကို
ျပန္ေရာက္ႏိုင္ဖို႔ ဆိုလွ်င္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား
ျပန္လွမ္းရဦးမည္။ သူမ၏အိမ္ကို
ေရာက္ဖို႔ဆိုတာေတာ့ အေျဖရွိလ်က္
သူမမသိခဲ့ေသာ ေမးခြန္းတစ္ခုသာျဖစ္သည္။ ထိုလမ္းမႀကီးေပၚကေနေတာ့ သူမအိမ္ကိုျပန္ဖို႔ ဘယ္အရပ္သို႔
မ်က္ႏွာမူရမယ္ဆိုတာ ကိုပင္သူမမသိပါ။ သူမ၏နားထင္ႏွင့္
ပါးျပင္မ်ားတြင္ စိုစြတ္လာေနေသာ္လည္း သူမလက္ဖမိုးမ်ားျဖင့္သာ
ပြတ္သပ္ခ်ေနမိုသည္။ ထိုစိုစြတ္မႈသည္ အေရျပားမွလာသလား
မ်က္ဝန္းအိမ္မ်ားမွ လာသလား
သူမမသိေသာ္လည္း သူမေျခေထာက္မ်ားကေတာ့ ဆက္လွမ္းလ်က္သာရွိသည္။
×××××××××××××××××××××××××××××××××××××××
Posts
