Why can’t I write down love words?

Why can’t I write down love words?

Why did I get aching every time I try that?

Why my love? Why?

Every sentence and every phrase become

Disorderly listed and skipped out of my hands.

At that time of grayish shiny twilight

You may be with a glass of wine and a girl of beauty.

Why did I still here left alone?

With nothing more than gone away laughs

Stupid desk and punctual clock.

When that time of I fall to sleep

Trying to drive away past thoughts of dreams we passed.

What are you doing my baby?

It seems to be faded away

But you will never know it’s tattoed in my whole heart.

So for you’ll also never know how deeply it harms in heart

And how much space it takes

So surely you’ll never try to ask me

How much meaning it goes to my life.

You’ll never know baby. Never know.

Every word and every kiss became

Thrillingly given and slipped out of my time.

You will never know why I fell tears

Every time I try to write down How much I love you.

Never.

17^th May,  2010 (3:14 PM)

ေျခရာေကာက္ လမ္းေလွ်ာက္ျခင္း

 

 

အေမနဲ႔အတူသြားခဲ့တာ

 

ဆရာေတာ္ေက်ာင္းကိုသြားတုန္းက

တဝမ္ေခ်ာင္းကိုျဖတ္တုန္းက

ရိုးရာအက

 

နန္းယြန္းေခ်ာင္း

ပြဲမုခ္ဦး

တံခြန္တိုင္

ထူၿပီးသြားၿပီ

အသက္အႀကီးဆံုးအဘြား

သစ္လံုးစည္ကိုထုၿပီး သီခ်င္းဆိုေနတဲ့ နာဂအမ်ိဳးသားမ်ား

အဘိုးအိမ္ေရွ႕ ေဆြမ်ိဳးမ်ားနဲ႔ အမွတ္တရ

ႏွစ္သစ္ကူးေန႔

ဓာတ္ပံုဆရာမဟုတ္ေတာ့ ပြဲခင္းထဲမဝင္ခဲ့ရဘူး

အားကစားပြဲေတြလည္း လုပ္ပါတယ္

မီးပံုပြဲ

ေတာင္ေပၚၿမိဳ႕ေလး

ပြဲတက္ၾကေတာ့မယ္

သည္ၿမိဳ႕ေလးေပၚ မွာဆပ္စရာ အေၾကြးေတြရွိတယ္

ဒါကေတာ့ ရွင္ေဗြယန္မွာပါ အေဖစခန္းခ်ခဲ့ဖူးတယ္ ဆိုတဲ့ေနရာေလးမို႔ရိုက္ခဲ့တာပါ

 

 

တံတားေပၚကရိုက္ထားတာပါ

အဘိုးနဲ႔ အဘြားပါ

လွလိုက္တဲ့ျမင္ကြင္း

တံတားေပၚမွာ

ခရီးထြက္ရမယ္တဲ့။

တစ္ႏွစ္လံုုး ၿမိဳ႕တြင္းေအာင္းေနရလို႔ စိတ္ေတြပုပ္သိုးေနတာလည္းၾကာၿပီ။

သည္ၿမိဳ႕ေလးကို ေရာက္ဖူးခ်င္ခဲ့တာလည္းၾကာၿပီ။

သည္ပြဲေတာ္ကို ၾကံဳဆံုဖူးခ်င္ခဲ့တာလည္းၾကာၿပီ။

သည္ခရီးကို သြားမယ္လို႔ ေျပာေနခဲ့တာလည္း ၾကာပါၿပီ။

သည္ေနရာ၊ သည္ေဒသ၊ သည္လူမ်ိဳး၊ သည္ပြဲေတာ္နဲ႔ သည္တစ္သက္မွာ အနည္းဆံုးတစ္ႀကိမ္ေတာ့ ထိေတြ႕ခံစားဖူးရမယ္လို႔ စိတ္ပိုင္းျဖတ္ထားေပမယ့္ အရင့္အရင္ အခ်ိန္ေတြတုန္းကလိုပဲ ဆႏၵတစ္ခုသာ ေရာက္ရွိႏိုင္ၿပီး ပ်က္ျပယ္သြားမယ့္ ခရီးမ်ိဳးလို႔ ထင္ထားခဲ့လို႔ တကယ္ကို အစစ္အမွန္သြားရမွာမို႔ ေဆး၊ ပစၥည္းေတြ ဝယ္တဲ့အခ်ိန္ ကားလက္မွတ္ျဖတ္တဲ့အခ်ိန္ ခရီးေဆာင္အိတ္ ျပင္ဆင္ၿပီးတဲ့အထိ ‘တကယ္သြားရမွာ၊ တကယ္သြားရမွာလို႔’ အႀကိမ္တစ္ရာမက ေရရြတ္ရင္း အေဝးေျပးကားေပၚ ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္ထိ မယံုႏိုင္ေအာင္ အံ့ၾသေနခဲ့ပါတယ္။

သည္ၿမိဳ႕ကို သည္လိုသာ ခရီးထြက္ရမယ္ဆိုရင္ အဲ့ဒီ ခရီးဟာ ဘဝတစ္သက္တာမွာ မေမ့ႏိုင္စရာအေကာင္းဆံုး ခရီးျဖစ္မယ္ဆိုတာ ဟိုးအရင္ကတညး္က ႀကိဳတင္ခန္႔မွန္းမိေပမယ့္ တကယ့္အထိအေတြ႕က ပိုၿပီး ညက္ေညာညင္သာပါတယ္။ ဘယ္ျမင္ကြင္းကိုမွ လက္လြတ္မခံႏိုင္ပဲ ဘယ္ေလညင္းကိုမွ အျဖတ္ေက်ာ္မခံႏိုင္ပဲ မိမိရရကို ျမင္ေတြ႕ခံစားမိခ်င္တဲ့စိတ္က ႏွလံုးသားကို တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္သိမ္းပိုက္ထားပါတယ္။

Naked zero

(၁)
ကိုယ္ဆိုတဲ့ သုညက ေကြ႕ေတြဘယ္ေလာက္ေျပာင္းေျပာင္း နစ္မလို ျမဳပ္မလို ျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာင္ ေလွာ္တက္ကို မေျပာင္းတဲ့သူ...
ကိုယ္ယံုၾကည္တဲ့ အမွန္တရား ႏွလံုးသားမွာ ကိန္းေအာင္းေၾကာင္း သက္ေသသက္ကာရ ထူေထာင္ဖို႔ အူမေတြ သီလေတြ ခ်ိန္ကိုက္မေနတဲ့သူ...
ကိုယ္တိုင္တည္ထားတဲ့ သစၥာဆိုတာ ဘယ္အရပ္မ်က္ႏွာရဲ့ ဘယ္အစက္အေျပာက္ကေန အနက္ေကာက္ပါေစ တစ္လံုးတစ္ပါဒ ေျခေခ်ာ္လက္ေခ်ာ္မရွိပဲ ေစ့ေစ့ေပါက္ေပါက္ တိက်တဲ့သူ...
ကိုယ္နားလည္ထားတဲ့ ဘဝဆိုတာ သည္ေန႔ၿပီးရင္ မနက္ျဖန္ေတြခ်ည္းပဲ ဆိုေပမယ့္ မေန႔ကကို ျပန္စဥ္းစားရင္ ေနာင္တတရား တစ္ေစ့တစ္ေပါက္ေလးမွ အစြန္းမခံႏိုင္တဲ့သူ...
ကိုယ္ေျပာေျပာေနတဲ့ တန္ဖိုးဆိုတာ ေငြစကၠဴ၊ ဒင္းဂါးျပား၊ cheque ၊ စာခ်ဳပ္စာတမ္း အားလံုးစုတ္ျဖဲ မီးေလာင္တိုက္သြင္း ေသာ့ခတ္ခဲ့ၿပီးမွ ထင္ထင္ရွားရွား ျမင္သာေစတဲ့သူ...
ကိုယ့္ႏွလံုးသားထဲက အခ်စ္ဆိုတဲ့အရာက တစ္ေယာက္ေတြ ပိေတာက္ေတြ နားမလည္ေပမယ့္ အတိတ္ေတြ အရိပ္ေတြ ထိုးေကာ္တူးဆြမေနပဲ ဟိုး အေရွ႕ကို တည့္တည့္မ်က္ႏွာမူ လက္တြဲခ်င္းခိုင္ခိုင္ ျမဲမယ့္သူ...
ကိုယ္ေပါင္းဖက္ခ်င္တဲ့ ထာဝရဆိုတာက မင္းစြန္႔ခြာသြားတဲ့ ညေနက သံသရာကိုမေၾကာက္ အဖန္ေတြဆက္ခဲ့တာေတာင္ ဗိုက္ေအာင့္သက္သာပါမယ္ဆိုတဲ့ ေဆးေတြ on ခံရၿပီးေနာက္ ႏိုးထလာတဲ့ မနက္မွာ မင္းမ်က္ႏွာမွ မျမင္ရရင္ ထပ္တစ္ေခါက္ျပန္ ျမတ္စြာဘုရားရဲ့ အဆံုးအမကို ေတာ္လွန္ ငရဲတြင္းထဲပဲ ဝဲေနခ်င္တဲ့သူ...

တနဂၤေႏြည

အံု႔မိႈင္းမိႈင္းဆန္လြန္းတယ္။

မနက္ျဖန္က တစ္ပတ္စာအသစ္

လံုလံုေလာက္ေလာက္ ျဖစ္ေနၿပီ။

ႀကိဳဆိုသူေတြက ဥၾသဆြဲေနၿပီ။

လက္ထဲဆြဲကိုင္လို႔မရတာ

အဲ့ဒီ တယ္လီဖုန္းပဲ။

Holiday ျဖစ္ပါသည္။

ေခါင္းစဥ္မရွိတဲ့ေန႔ေတြနဲ႔

Stress ေတြနဲ႔အတူ အိပ္မက္ေတြပါ ေဝးကုန္တယ္။

ေဆာက္ၿပီးတာနဲ႔ေပ်ာက္သြားတယ္။

ဘယ္တန္ခိုးရွင္လဲ ဆိုတာ အေျဖသိဖို႔

ဘယ္ key ကိုႏွိပ္ရမွာပါလဲ…

1^st October, 2006 (10:07 PM )

သႀကၤန္

က်န္ခဲ့ၿပီ
ႏွစ္အပုပ္အသိုးနဲ႔
ႏြမ္းညစ္ညစ္အေတြးေတြ။
ဟန္ေဆာင္ေသြးေတြ
မ႑ပ္ေရွ႕မွာ ခြာခ်ထားခဲ့ၿပီ။
ေရပတ္ခံမယ့္သူေတြအတြက္
ေရေလာင္းမယ့္သူရွိတယ္၊
က ခ်င္တဲ့သူေတြအတြက္
ဆိုမယ့္သူရွိတယ္၊
ခ်မ္းတဲ့သူေတြအတြက္
ဖက္ထားမယ့္သူရွိတယ္။
ျပည့္က်ပ္ေနတဲ့ အကြက္အကြင္း
lever ကိုေလွ်ာ့ပါ၊
လံုျခံဳေရးေတြ မျမင္မိတဲ့
ကဆုန္ေပါက္တဲ့ ဆိုင္ကယ္ေတြရွိတယ္၊
လမ္းမွာပိတ္ရပ္ရင္
နည္းနည္း သည္းခံပါ၊
'သႀကၤန္မို႔ပါဗ်ာ'...
အထူးျပင္ဆင္ထားတဲ့
ငါတို႔ရဲ့  စက္ကေလးနဲ႔
ဖြင့္ထားတဲ့ exhaust ရဲ့ အသံ
သည္ရက္အတြင္းေတာ့
အာျပဲဦးမွာပဲ...
ဧရာဝတီျမစ္ထဲကေရ
အရမ္းေအးပါတယ္...
တြင္းထဲကေရ
အလ်င္မီေအာင္ မဆုပ္ႏိုင္ဘူး။
အေသကဲလို႔ ခ်မ္းလြန္းမွေတာ့
ေကာ္ဖီလည္းမတိုးေတာ့ဘူး...
ၿမိဳ႕ရဲ့ တခ်ိဳ႕ေဒသ
ၿငိမ္သက္လြန္းတယ္
အတာရဲ့ အနံ႔အသက္
မျဖန္႔က်က္ႏုိင္ဘူး။
ထြက္ခဲ့ၾကပါ...
သေဘာထားႀကီးႀကီးနဲ႔
ရိုးရာရဲ့ ဓေလ့တစ္ခုကို
အေတြ႕အျမင္သစ္ ယူလုိက္စမ္းပါ။
ဒါ ငါတို႔ရဲ့
စိတ္နဲ႔ ကိုယ္ကို  အေရသစ္လဲမယ့္
ႏွစ္ဆန္းကာလေလ..
'မဂၤလာႏွစ္သစ္ပါ'

16th April, 2006

Spring cottage

That cottage is a home which we built with heart.
Needless to say , it's so sweet and nice insight.
Beneath the clear blue sky, covering whitest clouds.
Surrounded with boughs of teak.
Near the shore, floored with sand.

Beautiful you and perfect love
Complete my way through.
There's nothing what we need more.

When you walk down along the trace
Together with your puppy Bee
That scene enrich the evening more than everything.

I can see your hands waving
From the verandah that means more than a moon
I may smile you back though you can't see it.
But I can see your mouth playing with unsatisfactory mood.
Yes, this is also a piece of symphony.

At night, you will laugh at my old songs.
Even it is I can only make,
Thank you so much for listening my beats.
It's a heaven home baby.

While your cloths' sleeves are moving with wind
I can smell your skin that I hugged everyday.
I can sense the kindness of touch that you comforted me.
I can feel your hands that took me far away.
Oh baby, please live in that cottage and never left behind.

The touch of your hair stimulates all my sensory cells.
And it makes awake me up all night.
Let me stay beside you the whole life baby.
For my life candle will blow out
If you go away just for a minute.
You are the one who knows me and so do I.
So let's spend our spring warmly tied.
The breathe in and out of ours is just a single one.

17th May, 2010

On the silver lane

သူမေျခလွမ္းေပါင္း မ်ားစြာကိုလွမ္းခဲ့ၿပီ။ ဘယ္ေလာက္မ်ားသလဲဆိုတာ ေရတြက္ဖို႕ေတာင္ မျဖစ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ လွမ္းခဲ့ၿပီ။ မဟုတ္ဘူး၊ သူမ မိုင္တိုင္အခ်ိဳ႕ကိုေတာင္ ျဖတ္ေက်ာ္လာခဲ့ၿပီ။ သူမလာခဲ့ေသာလမ္းက ရွည္လ်ားလြန္းလို႔ ေျခကုန္လက္ပမ္းက်လာခဲ့ၿပီ။ သူမအရမ္းကို ေမာပန္းေနပါၿပီ။ သူမဘယ္ေလာက္ ေဝးေဝးကို ေရာက္ေနၿပီလဲဆိုတာ သူမကိုယ္သူမလည္း မေသခ်ာ။ သူမက ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အေဝးကို သြားခဲ့လို႔ သူမရဲ့အိမ္က ဘယ္ေလာက္အေဝးမွာ က်န္ခဲ့မွန္း သူမ မသိေတာ့။ သူမေရွ႕က မ်က္စိတစ္ဆံုးမွာေတာ့ က်ိဳးတို႔က်ဲတဲ အိမ္ျခံမ်ားအလယ္မွာ မိန္႔မိန္႔ႀကီးလွဲေလ်ာင္းေနေသာ ေငြလမ္းမႀကီးသာ ရွိသည္။ သူမသြားခ်င္တာ ထိုလမ္းမႀကီး၏ ေဘးဝဲယာက အမွတ္တစ္ခုလား၊ ထိုလမ္းမႀကီး၏ အဆံုးလား။ သူမ၏ေနာက္ေဝးေဝးတစ္ေနရာမွာေတာ့ အေဆာက္အဦး ျမင့္ျမင့္မားမားမ်ား လွလွပပ စီခ်ထားေသာ ႐ႈပ္ေထြးေမာပန္းစြာ တက္ၾကြေနေသာ ေဒသတစ္ခုရွိလိမ့္မည္။ ထိုေဒသတြင္ တစ္ခုအပါအဝင္ျဖစ္ေသာ သူမ၏အခန္းကို ျပန္ေရာက္ႏိုင္ဖို႔ ဆိုလွ်င္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ျပန္လွမ္းရဦးမည္။ သူမ၏အိမ္ကို ေရာက္ဖို႔ဆိုတာေတာ့ အေျဖရွိလ်က္ သူမမသိခဲ့ေသာ ေမးခြန္းတစ္ခုသာျဖစ္သည္။ ထိုလမ္းမႀကီးေပၚကေနေတာ့ သူမအိမ္ကိုျပန္ဖို႔ ဘယ္အရပ္သို႔ မ်က္ႏွာမူရမယ္ဆိုတာ ကိုပင္သူမမသိပါ။ သူမ၏နားထင္ႏွင့္ ပါးျပင္မ်ားတြင္ စိုစြတ္လာေနေသာ္လည္း သူမလက္ဖမိုးမ်ားျဖင့္သာ ပြတ္သပ္ခ်ေနမိုသည္။ ထိုစိုစြတ္မႈသည္ အေရျပားမွလာသလား မ်က္ဝန္းအိမ္မ်ားမွ လာသလား သူမမသိေသာ္လည္း သူမေျခေထာက္မ်ားကေတာ့ ဆက္လွမ္းလ်က္သာရွိသည္။

                       ×××××××××××××××××××××××××××××××××××××××